Interesante artigo de Xornal.com que asumimos desde Idega.

..............................

 

Profesor de Economía na USC
25-05-2011 00:29

Contra os rescates soberanos

Moitos reproban os rescates bancarios. Mesmo se indignan. Porén, ninguén, ou case ninguén, cuestiona os rescates de países altamente endebedados como Portugal, Grecia ou Irlanda. É curioso, porque os rescates bancarios e os rescates soberanos teñen moitas semellanzas.

Tanto os rescates bancarios como os rescates soberanos supoñen transferencias dos contribuíntes á banca. A alternativa ao rescate soberano é deixar que un país suspenda pagamentos e renegocie a súa débeda. A reestruturación da débeda consiste basicamente en que o goberno comunica aos acredores que non ten diñeiro para facer fronte ás súas débedas no prazo acordado e que se lle debía 100 vailles pagar 80 e non dentro de seis meses, mais dentro de dous anos. Os perdedores dunha reestruturación da débeda son os acredores, que lle prestaron a quen non debían. E os principais acredores son os bancos. Porén, o rescate supón coller o diñeiro dos contribuíntes dun país, darllo ao goberno do país en dificultades, evitar que suspenda pagamentos e así garantir que os acredores cobran todas as débedas no prazo acordado. Os perdedores dun rescate son os contribuíntes. En definitiva, os rescates de Irlanda, Grecia e Portugal son unha gran transferencia de renda dos contribuíntes alemás ao bancos alemás.

A suspensión de pagamentos obriga á disciplina fiscal. Xustamente o que o país necesita, pois foi o esbanxamento público o que xerou a situación crítica. Se non paga a súa débedas, ninguén lle vai emprestar diñeiro. Isto é o que lle acontece exactamente aos países que suspenden pagamentos. Teñen que vivir do que recadan, non se poden endebedar porque ninguén está disposto a emprestarlle. Os rescates -aínda que normalmente condicionados a que o país en dificultades realice reformas estruturais que melloren o estado da súa economía- suavizan as presións reformadoras pois o diñeiro do rescate permite aos gobernantes culpábeis da desastrosa situación das finanzas públicas acochar as consecuencias ante a opinión pública e por tanto dilúe a súas responsabilidades.

Saber que se vai ser rescatado xera un problema de risco moral. Os malos gobernantes non terán medo a endebedarse demasiado pois saben que cando a situación torne insustentábel han recibir a asistencia do rescate. Así que, para incentivar os comportamentos eficientes, mellor deixarlles clariño que nunca van ser rescatados. A suspensión de pagamentos dun país da eurozona non ten porque supor problema algún para o euro. Por moito que se proclame aos catro ventos, normalmente sen aportar argumentos. Son as expectativas de rescate as que poden derrubar a moeda europea. Así como as débedas dos bancos tampouco supoñen problema algún para o euro, mais si as expectativas de socialización de débedas privadas. A sospeita de que os custos dos rescates –soberanos ou bancarios– serán tarde ou cedo monetizados é o que introducirá tendencias depreciativas na moeda europea.